La Vie Politique des Belges van Jan Bucquoy

Verkiezingen zouden verboden moeten worden

Regisseur Jan Bucquoy zet zijn levensprojekt verder. Na de verschillende delen over 'La Vie Sexuelle des Belges' kan de bioskoopbezoeker nu kennismaken met de politieke zijde van de Belg én de figuur Bucquoy.

Eigenlijk had de jongste prent van Bucquoy al een tijdje geleden moeten uitkomen. Zoals dit echter vaak het geval is bij rebelse filmmakers, vond hij geen verdeler. Gelukkig wordt de film nu toch vertoond in een aantal zalen in Brussel, Antwerpen en Leuven. In Parijs werd de film, die grotendeels in het Frans is, ook al entoesiast onthaald.
    In 'La Vie Politique des Belges' volgt Bucquoy twee politieke partijen tijdens de verkiezingskampagne voor de parlementsverkiezingen van 1999. Aan de ene kant staat Tarte, een Brusselse lijst van de beroemde taartengooier Noël Godin. Aan de andere kant presenteert Vivant van bedrijfsleider Roland Duchâtelet zich als partij in het gehele land. Het is niet echt duidelijk welke periode er wordt overspannen, maar een aantal figuren worden van dichtbij gevolgd gedurende de weken voor de eigenlijke verkiezingsdag.
    De twee partijen zijn fonkelnieuw in 1999. Toch hebben beide partijen vreemd genoeg gemeenschappelijke wortels in de partij Banaan die in 1995 nog een redelijke skore haalde bij de verkiezingen en waaraan Jan Bucquoy heeft meegewerkt. Naast de meer ludieke voorstellen van Banaan, die deels verder leefden in Tarte, voerde de partij ook kampagne met het basisinkomen, het idee van Roland Duchâtelet. Dat beide partijen in 1999 voor een totaal verschillende stijl kozen, vormt het interessante kontrast in deze film.

Basisinkomen

    Dat de partij Vivant een drama van formaat zou worden, stond in de sterren geschreven. Het idee van een basisinkomen voor iedereen, onafhankelijk van het inkomen, is vanuit akademisch oogpunt de moeite waard om te bestuderen, maar was als enig strijdpunt voor de verkiezingen te komplex. Zelfs een reklamekampagne van miljoenen euro bleek onvoldoende om het gelijk van Vivant aan de man of vrouw te brengen. Het portret van de bedrijfsleider Roland Duchâtelet is daarom tragisch, hoewel het nooit helemaal duidelijk wordt wat de echte motivatie of drijfveer van Duchâtelet is.
    Daartegenover staan de grappenmakers van Tarte. Hun programma is een non-programma. Zij beloven, indien ze verkozen raken, het parlement te gebruiken als een sirkus voor taartengooiers om zo op termijn het volledige systeem lam te leggen. Een ongenuanceerde visie op de gevestigde orde vormt de rode draad door hun politieke aktie die in dit verband eerder als kunst moet worden gezien. Hun ambities zijn dan ook beperkt. Ze lijken er vooral naar te streven een leuke tijd te beleven. Het insident in het stemlokaal, waar Noël Godin zich met een valse baard aanbiedt, vormt een amusant hoogtepunt in de film.
    Even ontmoeten beide partijen elkaar. In het debat komt duidelijk tot uiting dat ze allebei wel razend gemotiveerd zijn om het bestel te veranderen maar dat de manier waarop grondig verschilt. Over één zaak zijn ze het wel eens: werken en geld zijn niet de enige zaken die het leven mogen beheersen. Genieten van vrije tijd en het recht op lui zijn worden opgeëist.

Filosoferen

    De draaistijl van de film is ronduit chaotisch en de montage laat ook te wensen over. Een aantal onderdelen van de film worden erg uitgesponnen en komen vervelend over. Wie een paar zatte Brusselaars een kwartier lang wil zien filosoferen, kan zich evengoed naar een Brussels volkskafee begeven. Toch komt het amateurisme ook sympathiek over en tekent dit ook wel de sfeer waarin verkiezingskampagnes soms plaatsvinden.
    Onder meer door de recente gebeurtenissen is het moeilijk aanvaardbaar dat politiek zomaar kan worden verengd tot een soort van eksperiment. Een groepje anarchisten noch een ekonomische teorie is nog in staat de mensen te entoesiasmeren. 'La Vie Politique des Belges' toont aan dat deze marginale verschijnselen geen effekt kunnen hebben, maar bewijst daarmee nog niet dat ook de traditionele partijen voorbijgestreefd zijn. Bucquoy vond deze niet interessant, maar om het absurde van het politieke systeem te staven, zal hij deze konfrontatie moeten aangaan.
    Het establishment is immers bij ons weten nog niet in elkaar gestort na de première van 'La Vie Politique des Belges'. Slechts dan zou hij ook steun kunnen vinden voor zijn eeuwige voorstel tot gewapende strijd en een staatsgreep in 2005. Door zich te blijven ophouden in de marginaliteit, dreigt Bucquoy -- net als zijn vrienden van Tarte -- een oude sok te worden die gigantisch veel idealen heeft, maar geen echte bedreiging vormt voor de maatschappelijke orde. Bucquoy moet dus maar eens uitmaken wat hij met zijn films wil bereiken.
Thomas Leys
'La Vie Politique des Belges' speelt nog in Cinema Zed op 13, 14, 16 en 18 mei. Meer info op www.cinemazed.be


--- Sluit dit venster ---