Vrij-gewillig (5) | "Ik moet niet in de spotlights staan" In de reeks Vrij-gewillig gaat Veto op zoek naar mensen die zich belangeloos inzetten voor hun medemens. Deze week spreken we Sam Pless, onderwijsverantwoordelijke van Politika. Els Dehaen Sam Pless combineert een mandaat als onderwijsverantwoordelijke met het managen van stille studie, het bestormen van rectoraten en het quoteren van kebabzaken op de lokale radio. Dat alles geheel belangeloos en vrijwillig. Het zou ons niet verbazen moest hij daarnaast zieke kinderen verzorgen en oude dames helpen oversteken. Wanneer wij later groot zijn, willen wij trouwen met Sam Pless. Veto: Wordt er door de universiteit geluisterd naar studentenvertegenwoordigers? Sam Pless: «Het hangt er van af of het gaat over een dossier waar je iets in te zeggen hebt als student. Soms is een Permanente OnderwijsCommissie (POC) erg saai, is er niets te zeggen en is hij snel afgehandeld, een andere keer kan je echt wegen op het beleid. Een voorbeeld daarvan is de hervorming van de master Sociologie. De professoren merkten dat er opvallend weinig sociologen afstudeerden en hebben ons gevraagd onze achterban daarover te bevragen. We hebben dat gedaan en zijn met een voorstel teruggekomen. Daarover is verder onderhandeld en uiteindelijk is daar iets moois uit gekomen.» «Op andere punten is het niet altijd duidelijk of er geluisterd wordt. Nochtans blijkt het niet onverstandig naar de mening van de studenten te luisteren als ze die duidelijk uiten.» Veto: Is het moeilijk de modale student te enthousiasmeren voor onderwijsdossiers? Sam: «Echt droge materie is moeilijk over te brengen, maar wanneer we studenten duidelijk kunnen maken dat iets echt in hun belang is, zijn ze veel eenvoudiger te mobiliseren. Toen bijvoorbeeld duidelijk werd dat de invoering van de tweejarige master al van toepassing zou zijn op de studenten die nu in hun eerste jaar zitten, hebben wij opgeroepen tot een ludieke actie. Toen konden we eerstejaarsstudenten aanzetten om een Sinterklaasbrief af te geven op het rectoraat waarin ze vroegen om duidelijke communicatie omtrent de tweejarige master. Er zijn zo'n 70 à 80 brieven verstuurd, toch een aanzienlijk deel van de eerstejaars.» Trots Veto: Zijn jullie trots op jullie verwezenlijkingen van dit jaar? Sam: «Eigenlijk loopt alles nu toevallig samen. De tweejarige master, waarover al tien jaar onderhandeld wordt, nadert haar deadline en dat maakt het veel tastbaarder voor studenten. Je moet daar geluk in hebben: soms is het klimaat goed en kan je echt dingen veranderen, een andere keer ondervind je veel weerstand en lukt het niet.» «Daarnaast zijn we dit jaar begonnen met Peer Assisted Learning (PAL). Bij het PAL-project komen groepjes eerstejaars of schakelstudenten wekelijks samen om onder begeleiding van ouderejaars leerstof te bekijken. Op dit moment zijn er een tiental groepjes en loopt alles prima. Zowel de begeleide studenten als de begeleiders, die op die manier hun stof van het eerste jaar nog eens bekijken, zijn tevreden. Het PAL-principe stelt immers "to teach, is to learn twice". Ik hoop dat we een traditie hebben gezet die zich naar de hogere jaren zal uitbreiden» Veto: Als studentenvertegenwoordiger moet je de belangen van je medestudenten verdedigen. Waarderen je medestudenten dat? Sam: «We krijgen af en toe een spreekwoordelijk schouderklopje. Ik sta niet in de spotlights, maar dat hoeft helemaal niet.» "Ik hoef niet in de spotlights te staan" "To teach is to learn twice"