Wie weet had ze zin in vodka

Dagboek van een student

13 maart 2018
Artikel
Auteur(s): Daan Pohlman
Vandaag maakte de regen mij wakker, natte strepen op het glas. Regen vind ik geweldig weer. Maakt schrijven makkelijk en geeft rust, iets waar ik de laatste dagen echt nood aan had.

Toen ik in de koelkast keek om iets te vinden voor het ontbijt besefte ik verbaasd dat er niets was te eten ’s avonds. Terug iets in de stad gaan zoeken of toch zelf maar koken? Misschien eten bij Zeynep? Ik werd afgeleid door de telefoon die piepte door een bericht van Lillian. Iets over kostuummetingen morgen. Ik veegde het weg, meer gefocust op het avondmaal. Ik zal het waarschijnlijk straks moeten gaan halen, wanneer het een beetje ophield met regenen.

Als student slavistiek eet ik regelmatig iets uit de Russische keuken, maar dat was intussen al een tijdje geleden. Vandaag had ik er wel zin in, dus ging ik iets zoeken in de winkel op de Tervuurse. Waarschijnlijk iets simpels, misschien met een fles vodka van goede kwaliteit. Om mij te helpen denken. Vandaag was het mooie meisje achter de kassa er niet, vervangen door haar broer. Op de terugweg moest ik nog naar Tweebronnen, paar boeken binnenbrengen. Dan ging mijn weg naar de Diestsestraat, waar ik stopte om te luisteren naar de lokale straatgitarist. De woorden die uit zijn mond kwamen, deden mij denken aan Laura. Here without you baby, but you’re still on my lonely mind. Ja, hoe kon het zo mislopen?

Wat had ik gedaan om die reactie van haar te krijgen? Ik dacht terug aan vorige lente, toen we op haar verjaardag een reis naar Praag hadden geboekt. Ze vond vooral het Oude Joodse Ghetto en de Zlata Ulica, de geboorteplaats van Kafka, bijzonder interessant en kon gewoon niet stoppen tegen mij te brabbelen over de lokale legendes en de invloed van Kafka op de wereldliteratuur. En nu…ja. I think about you baby and I dream about you all the time. Ik wens soms gewoon dat ik ermee kan stoppen. Ik moest stoppen met voelen, om verder zonder te kunnen gaan. Gevoelens zijn een slecht ding. Dat wist ik nu zeker. Zolang ik niet eindig als de jonge Werther, zal het goed zijn zeker? Hoop ik toch.

Van de Diestsestraat naar de Bondgenotenlaan op weg naar mijn kot zag ik Laura zitten in de Punto, rustig te keuvelen met een of andere jonge gast. Ze zag er net zo prachtig uit als toen ik haar voor het laatst zag en ze was zo ongeveer hetzelfde gekleed. Zwarte, versleten jas, daaronder een zwarte T-shirt van Twin Peaks, haar favoriete show. Een kort rokje, zwarte leggings en Doc Martens. Dit alles stond in schril contrast met haar haar, wit als de sneeuw. Ik liep snel verder, in de hoop dat ze mij niet zou zien. Ja, en zelfs dan, hoe zou ze reageren? Of zou ze me gewoon minachtend negeren? Het maakt niet zoveel uit.

Tegen de avond begon het opnieuw te regenen. Ik voelde me slecht. Binnen was het kouder dan buiten en om me op te warmen stak ik de haard aan. Ik probeerde me te concentreren op het script, maar dat lukte niet. Mijn blik gleed weg naar de stapel brieven op mijn bureautafel. Ik had zin om ze in het vuur te smijten, gewoon om te zien hoe ze branden. Nee. Ik legde het scenario weg, zette wat muziek aan, pakte de fles vodka en ging voor de haard zitten. Muziek vulde de ruimte – Romeo & Julia van Dire Straits. When you gonna realize that it was just that the time was wrong, Juliet? Ik moest over haar geraken, hoe dan ook. Ik keek naar mijn telefoon, die weer oplichtte door een bericht van Lillian. Nee, ze is jouw vriend. Of toch wel? Wie weet, had ze zin in wat vodka.

Gerelateerde Artikels

Ik zei nee en legde af

02 mei 2018
Artikel

Het vuur en de pissebed

10 april 2018
Artikel

Kleine dagen

28 februari 2018
Artikel

Eind goed, al goed

13 februari 2018
Artikel

Alles komt goed

12 december 2017
Artikel