Van Peizegem naar Leuven

Column

26 september 2017
Artikel
Auteur(s): Romy Schneiderlin
Dagboek van een student.

Papa had me willen brengen. Dat zag ik in zijn meewarige blik, dat hoorde ik in het geruststellend ‘tot volgende week, meisje’. Maar het is eenvoudig: van nu af aan doe ik alles zelf. Dus ik sleepte het koffertje met een ergerlijk gekletter achter me aan, was veel te vroeg bij de bushalte en veeg nu al minstens een halfuur over het scherm van de iPhone langs dezelfde Instagram-posts. Van Peizegem naar Leuven, dat is geen eeuwigheid, maar toch een eind. Het enige waar ik me nog zeker over voel is de leren vest die ik vorige week met mama kocht in Gent. Ze houdt mijn schouders recht.

Onderweg heb ik de velden zien veranderen in appartementsblokken, de voortuintjes in art-nouveaugevels. Vorige week verkondigde ik in Tronk dat ik niet in dit dorp zou blijven, maar gisteren bracht Laurens me na een spaghetti in de Korte Ridderstraat naar huis en onverwachts sprongen de tranen in mijn ogen. Voor ik het wist zat ik te snikken, de gordel sneed in mijn hals. ‘Ik wil niet gaan.’ Hij legde een hand op mijn been: ‘Je zal het goed doen.’ Ik: ‘Ik wil niet’, hij: ‘Het komt goed.’ We hadden allebei ons zinnetje van drie woorden dat we om de beurt herhaalden tot het snikken was gestopt. Nu heeft hij het gevoel dat ik bij hem mijn hart kan luchten. Nochtans staat mijn besluit vast: op het goede moment maak ik het uit.

Ze rekt de o uit alsof het moet rijmen op zoo.

In Brussel-Noord neem ik de trein. Onhandig baan ik me een weg naar een vrije plaats, bang een van de uitstekende knieën aan te stoten. Zo te horen vertrok de trein vanuit West-Vlaanderen en in al dat rumoer zit ik eindelijk neer tegenover een slanke kerel met een stoppelbaard en een ringetje door zijn neus. Vanachter een boek kijkt hij naar mij, naar mijn koffer, weer naar mij en – dat geloof je nooit – spreekt me aan: ‘Het is niet erg hoffelijk om in een volle trein een plaats voor je koffer te bezetten’ en terwijl hij traag een volzin articuleerde, stamel ik iets van sorry of ja en ik kan hem echt niet zelf maar... ‘Dan doe ik dat wel even voor u’, en alsof het een paar schoenen is, legt hij de koffer op het rek. Het leer plakt tegen mijn natte rug. Naast me neemt een zwarte vrouw plaats die de hele tijd luid aan het bellen is. Dat is toch ook niet hoffelijk, denk ik, maar daar zegt hij niets van.

De geluiden van alle valiezen gaan in elkaar over als het krekelorkest in de Provence, waarover papa zei: ‘Dat is pas vakantie.’ De angst dat ik iemand zou storen met mijn gekletter was onnodig, de hele Bondgenotenlaan klettert. Het gaat broeien in mijn hoofd en zo merk ik niet eens dat ik al bij het huis ben, de deur open en oog in oog sta met een geamuseerde jonge vrouw. ‘Hallo’, gaat haar stem vrolijk de hoogte in. Ze rekt de o uit alsof het moet rijmen op zoo. ‘Ik dacht het al, jij moet Romy zijn, ik ben Zeynep. Ik moet wel snel terug naar mijn groentenbrochettes. Wil je mee-eten?’ Zo vriendelijk mogelijk zeg ik haar gedag en eigenlijk heb ik al gegeten maar misschien. Als ik in de les geen vrienden maak, moet ik er toch vinden op kot? ‘Je moet maar zien, er is genoeg. Alexis en Aurelie arriveren pas laat, de rest weet ik niet. Ja, Daan zit in zijn studio, maar daar hoor je nooit iets van. Jij zit naast Daan, zeker? Op de derde verdieping? Ik moet nu echt naar de keuken.' Onder de indruk van hoe goed ze op de hoogte is, volg ik haar. Een dikke hitte hangt in het huis. Ik krijg het gevoel dat mijn oksels stinken.

Later op mijn kamer sluit ik de deur achter me, waardoor het broeierige als een mist optrekt en alles nu weer onverwarmd aanvoelt. De koude lucht inademend laat ik me achterover vallen op het bed en in de dons sluit ik mijn ogen. Onophoudelijk klinkt het geklak van de kofferwieltjes op de tegels en ergens zegt een stem – een stil gefluister, maar klaar te verstaan: ‘Eigenlijk zou je nooit naar huis moeten gaan.’

Gerelateerde Artikels

Mijn eerste stappen in Leuven

04 oktober 2017
Artikel

Opinie: Dagen zonder vrees

18 april 2017
Artikel

Theo Francken Simulator 2016

19 december 2016
Artikel

Collectieve zelfverminking

19 november 2016
Artikel

Plaatsen van gebeuren

29 september 2016
Artikel