Van Dolron en Aernouts brengen "Wat nu nodig is"

Kabbelende stand-upfilosofie

07 March 2016
Recensie
Auteur(s): Brecht Castel
Zelfverklaarde stand-upfilosoof Laura van Dolron en acteur Steve Aernouts zoeken naar de pauzeknop van het leven. In hun voorstelling ‘Wat nu nodig is’ vinden ze die helaas niet.

Vorige week ging in 30CC/Wagehuys de voorstelling Wat nu nodig is in première. Het stuk is een herwerking van een Nederlands succes. We krijgen een dik uur zogenaamde stand-upfilosofie, maar zowel onze lachspieren als onze wijsgerige verwondering blijven op hun honger zitten.

Het stuk is een lange monoloog, gebracht door twee personen. Waarom theatermaakster Laura van Dolron en Steve Aernouts de tekst onderling verdeelden, is niet duidelijk. Er is weinig interactie tussen de spelers en de tekst was sterker overgekomen als een échte monoloog.

“Opinie” zien ze als de gekke naam voor een hond

Van Dolron vertelt helder de mooie en eigenzinnige tekst, die ze overigens zelf schreef, maar begeestert geenszins. Aernouts zet wel krachtig een autobiografische klootzak neer. Een egoïstisch eikeltje zoals we dat ook in onszelf herkennen.

Geen mening

Een recensie schrijven over dit stuk is bizar, want de spelers roepen ons expliciet op om vooral niets van het stuk te vinden. Vandaag moeten we over alles een mening hebben en dat zint deze dokters van de tijd niet. “Opinie” zien ze liever als de gekke naam voor een keffende hond.

We mogen dus geen mening hebben over de show en krijgen zelfs de toestemming om tijdens het stuk in slaap te vallen. De vertellers doen bewust geen moeite, zodat wij als publiek ook geen moeite moeten doen. Dat is misschien een mooi metagegeven, maar het zorgt er vooral voor dat het stuk kabbelt. Als wij iets willen zien kabbelen, vleien we ons wel langs een riviertje.

We mogen tijdens het stuk slapen

Wat nu nodig is klinkt dwingend en dat is het ook. Al vermaant deze preek, compleet met vingertje, je vooral om je niet in een keurslijf te laten dwingen. Niet door het kapitalisme, niet door onze samenleving, niet door ons imago, niet door de drang naar non-conformisme… Door niets. We moeten op pauze drukken en alles even stilzetten. Maar een voorstelling die over alles gaat, werkt niet en heeft het omgekeerde effect.

Yoga

De grondstroom van hun betoog is nochtans duidelijk: minder is meer. Jammer genoeg houden de makers zich zelf niet aan dat devies. Doordat er te veel thema’s worden aangesneden, is er wel voor elk wat wils. Ons sprak bijvoorbeeld het stuk over zelfhaat enorm aan, maar die paar momenten van herkenning zijn te weinig om ons te boeien. Spijtig dat we niet effectief een dutje hebben gedaan.

We kregen een caloriearme versie en bleven op onze honger zitten

De tekst bevatte soms leuke wendingen, maar geen echte filosofische diepgang. We kregen een caloriearme versie en bleven dus op onze honger zitten. Wat wegdromen bij het decor dan? Dat was wel mooi, maar het droeg niets bij.

In boekvorm of in columns komt deze tekst waarschijnlijk goed tot zijn recht. Er zitten zeker mooie waarheden in, maar verveel ons er niet mee in een theaterzaal. Van Dolron raadt ons aan om yoga te gaan volgen. Dat hadden we beter gedaan in plaats van af te zakken naar het Wagehuys.