Tegen de Stroom in: portret Utmanzai Khystagul

Een portret van een Afghaanse asielzoeker

12 april 2016
Interview
Onze reporter fietst ‘Tegen de Stroom in’ naar de Balkan. Onderweg ontmoet hij asielzoekers en migranten. Hij laat hen zelf hun verhaal doen.

"Ik heet Utmanzai Khystagul en sinds 20 december 2015 ben ik in België. Ik vluchtte uit mijn thuisland Afghanistan en ik hoop hier asiel te krijgen. Ik kwam aan in Brussel, ging dan naar het opvangcentrum in Zedelgem en nu verblijf ik in Lommel. Momenteel wacht ik op een datum voor een belangrijk interview in Brussel. Dat gesprek zal bepalen of ik mag blijven of niet."

"Mijn vader werkte in Afghanistan voor de nationale veiligheidsdienst. Toen ik elf was, werd hij omwille van zijn beroep gevangen genomen en vermoord door de Taliban. (De Taliban is een groep moslimfundamentalisten die een deel van Afghanistan terroriseren, red.) Als zijn zoon werd ik verdacht van het doorspelen van informatie over de Taliban aan de regering."

"Mijn vader werd vermood door de Taliban toen ik elf was"

asielzoeker Utmanzai Khystagul

"De Taliban stuurde mij daarom een brief met een duidelijke boodschap: “Kom met ons vechten in de jihad.” Ik heb niemand iets verteld over die brief en heb er geen moment aan gedacht om bij de Taliban te gaan."

"Na twintig dagen kreeg ik een nieuwe brief: “Als je niet bij ons komt, dan gaan we je net als je vader vermoorden.” Dat is de reden waarom ik ben gevlucht. Mijn moeder wou het zo. Waar ik woonde, is er geen enkele familie waar geen slachtoffers zijn gevallen. De Taliban heeft in elk huis wel iemand vermoord."

"Ik wou specifiek naar België omdat ik onderweg had gehoord dat het een land is met goede mensen en een goede ondersteuning voor vluchtelingen. Mijn hoop is om hier te blijven, want de omstandigheden in Afghanistan zijn heel slecht. Als ik weet dat ik mag blijven, wil ik studeren en een job zoeken."

"Eerst wil ik de taal leren, dat vind ik belangrijk. Het probleem is dat ik nu weg moet uit Lommel en dat ik nu nog niet weet waar naartoe. Als het dicht bij Brussel is, dan zou ik beter Frans leren in plaats van Nederlands."

"Eén of twee keer in de maand bel ik met mijn familie in Afghanistan. Ze weten dat ik veilig ben. Dat wens ik voor iedereen: veilig zijn. We zijn allemaal verschillend, maar we hebben wel allemaal vijf vingers aan elke hand."

Onze reporter fietst van Leuven naar de Balkan op zoek naar verhalen over migratie en integratie.