Soundcheck (2): Trixie Whitley en Ludovico Einaudi

Eigenzinnige girlpower en gevoelig ongedurfd

15 november 2015
Recensie
Auteur(s): Emma Caeyers
Het is bijna overweldigend, die gigantische berg platen die maandelijks op de wereld wordt afgestuurd. In “Soundcheck” proberen we voor u het muzikale kaf van het muzikale koren te scheiden.

TRIXIE WHITLEY: EIGENZINNIGE GIRLPOWER

Met haar nieuwe album Porta Bohemica, vernoemd naar de oude treinlijn tussen Hamburg en Praag, maakt Trixie Whitley meteen duidelijk dat ze meer is dan de “dochter van”. Je hoort een zelfbewuste en eigenzinnige vrouw die beleeft.

De titel is als een metafoor voor de reis die je als individu onderneemt en misschien zelfs vaker gewoon ondergaat. Het album is opgedragen aan haar dochter Phoenix. Tijdens de opnames ontdekte de Amerikaans-Belgische zangeres namelijk het onverwachte nieuws. Haar moederschap draagt bij aan de oprechte vertelling van haar reis. Onderweg wisselen uiteenlopende emoties elkaar af, wat de moodswings wel eens zouden kunnen verklaren.

Trixies veelzijdige stem is de brandstof die de luisteraar doorheen het album leidt. De instrumenten ondersteunen haar krachtige soulgetinte stem, die soms ook erg breekbaar klinkt. Het nummer The visitor is daar een mooi voorbeeld van.

Met een ingetogen Faint Mistery komt de motor stilaan op gang, maar nummers zoals Soft spoken words en Saltbrengen de nodige (girl)power in het geheel aan.

Porta Bohemica is kortom een erg gevarieerd album. Soms lijkt die afwisselende nummerkeuze echter een beetje op het vluchtige van een treinreis, waar je in snel tempo een panorama waarneemt door het raampje van de wagon. Je ziet veel, maar zonder echt te ontdekken. Net als haar debuutalbum Fourth corner, is Porta Bohemicaopnieuw een plaat die aanslaat en ons weet te verleiden.

LUDOVICA EINAUDI: GEVOELIG ONGEDURFD

Met het album Elements grijpt de Italiaanse componist Ludovico Einaudi terug naar de eenvoud van de natuur. De nummers lijken elk een kader te vormen waarbinnen iedereen een gevoel kan laten groeien. Soms sta je er zelfs van versteld wat voor instinctief gevoel je ervaart.

Laat dat nu net de kracht zijn van Elements. Je gedachten stromen voort op de verwarrende, melodramatische klanken die je bijvoorbeeld hoort in het nummer Drop. De dissonante klanken en plotse stemmingswisselingen, zoals inWhirling winds zorgen voor een meeslepend effect.

Ludovico Einaudi slaagt erin een album te schrijven vol beeldspraak, maar laat de interpretatie de vrije loop. Hij mixt de kleinigheden uit de natuur met de grootheden van onze materialistische en vooral technische omgeving. Die samensmelting maakt Elements een bijzonder bewegende plaat. De nummers drijven voort op subtiele patronen, die ons niet emotioneel uitputten, maar ons troosten en soms zelfs oppeppend werken.

Of de tedere nummers zoals Night en ABC nog een verrassend effect hebben, daar valt echter over te discussiëren. Einaudi speelt op veilig door terug te vallen op de pianodeunen, die de gevoelige luisteraars misschien nog kunnen charmeren, maar voor anderen de nodige pit missen.

Ludovico Einaudi doet waar hij goed in is, mensen bewegen, maar of hij echt de sprong durfde wagen naar een meer abstracter werk is net als zijn muziek een eigen betwijfelbaar gevoel.

Gerelateerde Artikels