Recensie: Tinariwen in het Depot

Berberse band brengt woestijnblues naar Leuven

28 October 2019
Recensie
Auteur(s): Leen Van Ende
Tinariw(h)en what where? Het was deze zondag alvast in Het Depot te doen.

Tinariwen (of +IO:I in Tamasheq) is een van die bands die je met hun muziek meteen op sleeptouw neemt: perfect voor wanneer je met een warme gloed op je gezicht zit te genieten van de zon die achter de horizon verdwijnt of gelijkaardige lyrische situaties. De band toert met hun kenmerkende woestijnrock en -blues over de hele wereld en weet telkens zaal na zaal in te palmen, althans volgens de recensies.

Eerst even een antropologisch-geografische zijsprong, want Tinariwen is niet je doorsnee rockgroepje. De band beslaat namelijk een groep Malinees-Berberse mannen die hun oorsprong hebben in het volk van de Toeareg dat traditioneel een nomadisch bestaan leidt. De moeilijke positie van hun volk en de bijhorende vrijheidsstrijd die lang gewoed heeft, vertaalt zich vandaag nog steeds in de politiek geëngageerde boodschap die ze uitdragen met hun muziek. Op een doordeweekendse concertavond is die wat lastig te verstaan natuurlijk, aangezien ze voornamelijk in Tamasheq zingen.

Terug naar ons eigenste Leuven dan, waar Tinariwen de avond voor zichzelf had. Het integere begin van de set greep ons meteen naar de keel, maar al snel zat er steeds meer schwung in de nummers die volgden. Op de albums kwam de band meer ingetogen over met in vele nummers wel de nodige baslijnen en speciallekes, maar ze verrasten live met de hoge dansbaarheidsgraad die het merendeel van de nummers toch duchtig definieerde. 

In de helft van het concert stagneerde Tinariwen en verslapte onze aandacht zienderogen. Gelukkig werden we dan plots wakker geschud door funkier deuntjes dan in het eerste deel. Tinariwen had zijn eigen persoonlijke gangmaker voorzien die met een gigantische joie de vivre het publiek moeiteloos aan het dansen kreeg.

We kwamen voor de blues, maar bleven voor de funk

Bij de bisnummers gooiden de artiesten het dan weer over een andere boeg. Slechts één bandlid stond centraal. Hij droeg ons op om na al dat gejoel eens te luisteren naar de stilte die ook de zaal besloop en wist daar juist de sterkte van de muziek aan op te hangen. Een vredig moment, onverwacht uit de mond van de man die er een practical joke van maakte zich enkel uit te drukken in 'merci' en 'dankuwel' met een sappig accent om het geheel af te maken. Na dat intieme moment sloot de voltallige band nog af met een knaller van een laatste nummer.

Hoewel Tinariwen ons aangenaam verraste met hun eigen herinterpretatie en verdere verdieping in hun repertoire, I couldn’t help but wonder dat het ook een enorm mooie avond was geweest, moesten ze meer ingespeeld hebben op hun nummers die eerder baadden in sereniteit en voor een ingetogen sfeer gezorgd hadden. 

We kwamen voor de blues, maar we bleven voor de funk. Nu nog een danscursus on the side aanbieden en het succes van Tinariwen valt niet te stoppen. Merci en dankuwel.

Tinariwen "Amadjar", te streamen op Spotify en dergelijke kanalen.

Gerelateerde Artikels