Necrofilie? Dat is geen beroep, dat is een hobby!

Preparee trapt het improjaar af

22 October 2018
Recensie
Auteur(s): Benno Debals
Afgelopen woensdag breide Preparee een nieuw begin aan hun improvisatiejaar met de openingsvoorstelling Patat! Lachen, gieren, brullen geblazen, maar wat verwachtten we ook anders?

Woensdagavond, het midden van de week, en de student kan al eens wat motivatie gebruiken om de rest van de week door te komen. Gelukkig is daar Preparee, ons teerbeminde Leuvens improvisatiegezelschap, dat ons voorziet van grappen en grollen om het energieniveau weer op te krikken.

Daar zitten we dan, gezellig met zijn tweetjes in een uitverkochte Vesaliusaula. Het wachten op de main act wordt verzacht door de capabele handen van Ingmar, de pianist, die trouwens ook de rest van de avond voor de muzikale ondertoon zorgt. Dat het allemaal wat luid was, zien we graag door de vingers, want spelen kon hij wel.

Titanic met een geit

Plots was het tijd voor de hoofdact. Presentatoren Gil en Line kwamen het podium op en vertelden ons eerst de beginselen van improvisatie. Geen script, geen kostuums, geen decor. Alles is improvisatie, spelers spelen in op elkaars impulsen, sfeer en creativiteit. Suggesties en toevoegingen worden aangereikt door het publiek en de presentatoren laten de boel wat draaien. Bij deze een korte introductie tot improvisatietheater 101.

Na een raar spel om het publiek op te warmen (wat niet echt lukte, want niemand verstond wat de bedoeling was), was het tijd dat de zes spelers het podium betraden. Ze begonnen er meteen aan met een levend kunstwerk: iemand beeldt iets uit en de rest vult aan tot een kunstwerk. Er passeerden kabbelende beekjes, de uiers van een koe, de oplossing, het probleem en Forza Ninove. Die laatste werd dan ook meteen opgepikt door het publiek en bleef bij elke suggestie wel ergens in het achterhoofd hangen.

Een ander terugkerend thema was Titanic. En een geit. Titanic met een geit dus. Tussen de verschillende acts door werden er op verschillende momenten scènes uit Titanic nagespeeld met een geit. Jammer genoeg werden die snel oud, want de punchline was telkens dat de respons simpelweg ‘mèèh’ was.

Gelukkig was de rest van de avond minder voorspelbaar. We kregen interviews te zien met Sinterklaas die belastingsfraude heeft gepleegd, een geit die West-Vlaamse boeren moest vertalen en een musical over een alcoholverslaafde vader die zijn zoon een step cadeau doet. Ja, een musical compleet à l’improviste. Met drama, liefde, vriendschap en catchy liedjes. Je moet het maar doen.

Ook tijdens de pauze was er entertainment voorzien. Leen, het huisorakel van Preparee, kon worden geraadpleegd en eenieder van goede raad voorzien. Zelf hebben we geen raad ontvangen, daar was de rij wat te lang voor. Gelukkig nam ze in de act na de pauze meteen deel. Geblinddoekt en met een koptelefoon op zat ze in de hoek en kon ze geraadpleegd worden voor goede raad buiten de context door een van de spelers. Dynamiek verzekerd.

Er passeerden kabbelende beekjes, de uiers van een koe, de oplossing, het probleem en Forza Ninove

Ligt er al zout op de patatten?

De tweede helft ging verder op het elan absurde dynamiek. Een sketch over een pizzazaak die per ongeluk een bestelling van 30.000 pizza’s was vergeten, een Mag Ik U Kussen-aflevering met een kangoeroe, alle karakters van de Kleine Zeemeermin en een archivaris, daarmee werden we al goed warm. Maar zeker het draaiboek met willekeurige tv programma’s waaronder een nieuwsuitzending over mislukte aardappeloogst bij verwarde boeren, tienerzwangerschap uitleggen aan kleuters en een sitcom met als catchline ‘ligt er al zout op de patatten?’ werkte op onze lachspieren. Meermaals kregen we geen adem meer van het lachen.

Als afsluiter kregen we nog een paar openingszinnen mee. Het publiek mocht beroepen aanreiken, uit wiens standpunt de spelers enkele pick-up lines konden bedenken. Op een suggestie voor het beroep van necrofilie kregen we van de presentator dan ook het antwoord: ‘dat is geen beroep, dat is een hobby!’ U ziet, ook de presentatoren deden hun werk. Onze favoriete lijn was voor de uitvinder: ‘Ik ben dan misschien wel een uitvinder, maar jou wil ik wel eens in me vinden.’ Dat ‘mooie schoenen, neuken?’ niet aan bod kwam, was dan weer een gemiste kans.

We keerden huiswaarts met hernieuwde levenslust voor de week, lachende gezichten en nieuw materiaal voor nachtelijke veroveringen.