Insyriated: wanneer nachtmerrie realiteit wordt

Filmrecensie

06 november 2017
Recensie
Auteur(s): Célia Delandmeter
Insyriated duwt je bruusk kopje onder in de keiharde realiteit van een door de oorlog verscheurd Syrië. Dit heel anders dan in de media, waar het doorgaans als ver-van-mijn-bed-show wordt beschouwd.

De Belgische cineast, Philippe Van Leeuw, laat je als het ware binnengluren door het raam van een flat in het hartje van de verwoeste stad Damascus. Een flat waarin een familie zich, zo goed en zo kwaad als het kan, tracht af te schermen van de alsmaar bedreigendere omgeving. Van Leeuw slaagt er geweldig in ons zodanig intense momenten te laten beleven dat we zelf zouden geloven deel uit te maken van de familie.

Een onhoudbare situatie

Ondanks de barre omstandigheden doet moeder Oum Yazan haar best om haar gezin veilig bijeen te houden. Vrijwel opgesloten in hun appartement, proberen ze hun leven zo normaal mogelijk voort te zetten. Buiten regent het bommen. Binnen is er nauwelijks water of elektriciteit. Komen ze buiten? Dan riskeren ze al snel door moordlustige sluipschutters doodgeschoten te worden.

De familie leeft in onophoudelijke angst en spanning, maar nochtans lukt het hen ongeveer om een georganiseerde routine uit te bouwen. Opa geeft dagelijkse lessen aan de jongste zoon, moeder maakt het eten klaar. Het dienstmeisje Delhani zorgt voor het water en afspraken zijn gemaakt voor in geval van nood. Van een volledige rust kunnen ze echter onmogelijk genieten, want al snel worden ze geconfronteerd met gruwelijke gebeurtenissen die hen dwingen onmenselijke beslissingen te maken. Zo verkiest de familie hun eigen veiligheid boven dat van hun samenwonend buurmeisje en schieten ze haar niet te hulp wanneer ze in handen valt van twee perverse indringers die enkel op één ding uit zijn: vrouwen.

De lange, emotionele scènes en het gebrek aan muziek benadrukken de sfeer van constante stress en afwachting. Je raakt er helemaal in de ban van en leeft volledig mee, zozeer dat het frustrerend wordt wanneer het verhaal niet voortmaakt en wanneer veel aspecten onuitgewerkt blijken te blijven.

Door die trage, indringende beelden worden de kleinste dagelijkse handelingen overigens enorm uitvergroot. Die tonen mooi de verhoudingen tussen de familieleden en hoe ze elkaars steun en troost betekenen. Je merkt in de film dat stiltes en handelingen veel meer zeggen dan woorden, wat het prachtig maakt om naar te kijken. Maar anderzijds geeft het ook een totaal tegengesteld effect, dat de gewelddadige scènes zeer cru en shockerend laat overkomen, waardoor je er soms wat ongemakkelijk bij komt te staan.

Het verhaal verdwijnt even abrupt als het verschenen is

Wie houdt van deftig afgesloten verhalen zal teleurgesteld zijn. De film, die zich in één dag afspeelt, eindigt zonder antwoorden of oplossingen en dus zonder ‘closure’. Het verhaal verdwijnt even abrupt als het verschenen is. Je blijft dus wat op je honger zitten, maar helemaal niet tot het punt het een tegenvallend einde te vinden.

Insyriated brengt een zeer actueel, onopgelost conflict in beeld. Is dit misschien de reden waarom er geen einde aan werd gegeven? In de realiteit blijft het een zo goed als uitzichtloze situatie waar de betrokken mensen zelfs niet meer durven hopen op een afloop. En dat gevoel heeft de film dan weer wél perfect aan bod laten komen, door ons net zo onwetend te laten als de rest van de families die er vandaag de dag in dezelfde omstandigheden moeten overleven.

Gerelateerde Artikels