Gouden tijden met Darrell Cole

Concertrecensie: Darrell Cole + Rewind

11 October 2018
Recensie
Auteur(s): Benno Debals
Donderdag kregen we in Het Depot een vleugje Belgische hip-hop te horen van de hand, of eerder de tong, van Darrell Cole. D. Cole is nog geen J. Cole, maar aan de Belgische top kan hij wel tippen.

Het voorprogramma kregen we van het jonge Leuvense trio Rewind. In 2016 resideerden ze in Het Depot als artists in residence, en dat is meer dan terecht. Als warm-up is het, zoals die titel het zo letterlijk laat uitschijnen, de taak om het publiek op te warmen. En als je niet opgewarmd bent na Rewind, betwijfelen we of je wel de capaciteit hebt om warm te worden voor eender welke groep.

Met de ronkende beats, dikke trap sounds, harde lyrics en rauwe bars die meteen op ons werden afgevuurd, was het duidelijk dat de jongemannen er zin in hadden. De energie die ze uitstraalden was exact het soort energie dat je zou verwachten van een jong (t)rap collectief; jeugdig enthousiast, schaamteloos inhoudsloos en ongelooflijk lit. Een gezonde combinatie van de jeugdigheid van Jaden Smith met de hyperactiviteit van Brockhampton. Het publiek was al mee vanaf de eerste track, The East, en bij hun bekendste, Drip Drop, kwam iedereen compleet tot leven. We werden zowaar van onze plaats geramd door een horde dabbende jongelui.

Een oude ziel in een jonge man

Na nog een kort tussenprogramma van een of andere overhyped lokale rapper die af en toe een refreintje meezong met Drake en Kendrick die werden gedropt door de DJ, kwestie van het publiek nog wat warmer te maken, kwam de hoofdact het podium op. Hij claimde meteen zijn status als rapper met de nodige grills, onsamenhangende tracksuit en een stage presence te verwachten van moderne rappers.

Muzikaal is Cole dan weer niet zo voorspelbaar als de gemiddelde rapper. Zijn stijl is overwegend old school, uit de golden era om precies te zijn. Vaak bijzonder laid back, met zwoele en simpele beats die hier en daar nog wat onafgewerkt voelen - precies zoals het er indertijd aan toe ging. Met zijn live saxofonist en back-up zangeres voor de hooks, kon Darrell rekenen op een extra stijlvolle podiumbezetting.

Inhoudelijk vindt hij zich ook helemaal in de mindset van de hip-hop van de jaren ‘70. Wat marihuana hier, wat socio-economische commentaar daar, en genoeg zelfrespect tussenin. Waar veel jongere rappers het vaak hebben over hun bling bling, blijft Cole bijzonder down to earth en dankbaar voor de positie waar hij in terecht is gekomen - luister maar naar zijn track Hard Work, No Luck. Die combinatie van eerlijke lyrics op old school beats maken hem gemakkelijk de Joey Bada$$ van België.

Wat marihuana hier, wat socio-economische commentaar daar, en genoeg zelfrespect tussenin

Jammer genoeg kan Darrell Cole nog net niet genoeg live doen met die laid back vibe. Bij de tracks van zijn recente EP’s Loading… en Still Loading ging het publiek niet altijd even goed mee. Cole moest het vooral hebben van zijn hits BOATS en Take Me Away. Dat, of hij moest het publiek meekrijgen door moderne sounds te brengen, in de vorm van Time en Outta Control, en met hardere versies van bestaande tracks zoals Penthouse Dreaming. Dat is enorm jammer, want Darrell Cole heeft genoeg potentieel om meer dan de zoveelste trap artiest te worden.

Maar dat het publiek de stijl van Cole niet helemaal kan voelen, is niet zijn schuld. Noem het een teken van de tijd. Om zijn woorden te kopiëren van zijn Spotify pagina: a young soul that makes old music. We kunnen het enkel toejuichen. En die jongens van Rewind mogen terugkomen om ons op te warmen, want als je zo lit bent, is het snel warm in de zaal.