For a few dollars more...

Filmrecensie: The Sister Brothers

25 October 2018
Recensie
Auteur(s): Tom Bouwmans
Met The Sisters Brothers, als tegendraadse zwarte komedie, tart Jacques Audiard op geheel eigen wijze de ongeschreven wetten van het genre. Een western zoals je die nog nooit zag, met een reden.

Eigenzinnig

Volledige duisternis, Oregon, 1851. 'We are the Sisters Brothers', een intens vuurgevecht ontpopt zich vervolgens voor mijn ogen – die overigens enkel kunnen afgaan op het ontbrandende kruit van de revolvers. Het markeert het gewelddadige leven waar de Sisters broers na jaren van gewetenloze geldlust aan proberen te ontsnappen. De langspeelfilm, gebaseerd op de gelijknamige roman van Patrick deWitt, opent sterk, zoals verwacht.

Audiard verkoos, evenals de geestelijke vaders van de spaghettiwestern, het onherbergzame landschap in Zuid-Spanje boven de uitgestrekte vlaktes van het Amerikaanse binnenland. Het heeft adembenemende – haast Revenant-waardige – beelden opgeleverd, maar is tegelijkertijd toonaangevend voor de werkwijze van de Franse scenarioschrijver en regie-virtuoos; het rebelleren tegen de gevestigde Amerikaanse filmindustrie door vastomlijnde genres te overstijgen. Hoewel de geliefkoosde westernklassieker à la Leone al in een ver verleden is gepasseerd, weet Audiard toch grenzen te verleggen. 

Teleurstellend 

Een western gehuld in noir, cynisme en onttrokken van enige filmmuziek, met die lasso poogt Audiard zijn publiek (aan) te grijpen. Enkele karakterkoppen passeren de revue en ik saddle in voor het avontuur, dat maar niet loskomt. Is het dan toch het gemis van L'uomo dell’armonica, de opzwepende orkestrale muziek van Ennio Morricone die zelfs Tarantino's interpretatie van het wilde westen heeft voorzien van een orgasmische soundtrack, dat me weerhoudt enthousiast te zijn na een kwartier?

Het onherbergzame landschap in zuid-Spanje levert adembenemende - haast Revenant-waardige - beelden op

Nee. Integendeel, geblinddoekt zou The Sisters Brothers wellicht nog het best tot zijn recht komen. Het is een genot om de oren te spitsen en voorbij de weinig verhullende (en daardoor vrij oninteressante) dialogen te luisteren naar het pallet aan geluiden dat Alexandre Desplat – gekend van The King’s Speech – voorziet. In het bijzonder lof voor de vuurgevechten die zelden zo realistisch en krachtig, zonder accompagnerende muziek, zijn gehoord. 

Het weegt helaas niet op tegen de dubbelzinnige aard van de film; een viertal momenten waarop het publiek bijna aarzelend lacht maakt van een twee uur durend stuk nog geen 'komedie'. De zwarte humor wordt in onbegrijpelijke volgorde afgewisseld met zeer ernstige voorvallen waardoor het voor de kijker moeilijk is om te bepalen welke houding ze moeten innemen.  

Het gebrek aan inlevingsvermogen wordt niet alleen gevoed door de ondermaatse dialogen, onnavolgbare emotionele richting, maar ook door het gebrekkige samenspel van de acteurs. Joaquin Phoenix en Jake Gyllenhaal hebben hun rol voortreffelijk gespeeld, maar de personages hebben in het script niet de ruimte gekregen om de sympathie te winnen van het publiek, zoals voor Phoenix bijvoorbeeld wel het geval was in The Master.

Phoenix en Gyllenhaal spelen hun rol voortreffelijk, maar krijgen in het script weinig ruimte om sympathie te winnen

Het onwaarschijnlijke duo Phoenix en (John C.) Reilly weerspiegelt dan ook de tweestrijd die je voelt bij het zien van de film: kijk ik naar een komische vertolking van het wilde westen of wordt hier welbedoeld en met zekere ernst de mythe van de gevoelloze killer-broeders weerlegd? Vooral teleurstellend is de minimale rol voor commodore Rutger Hauer, hij die de harten van veel Nederlanders beroerde met zijn rol als Floris in de gelijknamige televisieserie kreeg nu niet meer dan een letterlijke stoemp voor z’n bakkes.

Shootout 

Wat rest na deze shoutout met Audiard is alleszins geen schot in de roos. De eigenzinnige interpretatie van de regisseur heeft geen rode lijn gekregen doorheen het plot noch heeft de veelbelovende cast de kans gehad om het verhaal, en in het bijzonder de personages wat meer diepgang te geven. The Sisters Brothers is een vermakelijke western die de stigmatisering van de emotieloze huurling aanvecht, maar als kijker is het lastig om dit eruit op te maken. 

Een genot voor het oor, dat moet gezegd worden, maar 'for a few dollars more' had je ook een magistrale plaat van Morricone kunnen kopen. Wellicht loop je ook lachend de zaal uit, denkend: wat als Will Ferrell en niet Joaquin Phoenix de rol had gekregen als broer van Reilly?


Gerelateerde Artikels