Everybody's free to wear sunscreen

Dagboek van een student

15 mei 2018
Artikel
Auteur(s): Daan Pohlman
Het zonnetje dat eindelijk zijn weg naar de hemel gevonden heeft, een bijna verlaten park en wat Baz Luhrmann in je oren. Soms heeft een mens niet meer nodig om zich gelukkig te wanen.

Wear sunscreen. If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it.
Het was al te lang geleden dat ik nog eens buiten geweest was. Echt buiten dan, niet gewoon eens met de fiets naar de winkel of naar Lillian haar kot om daarna terug te keren naar mijn donker hol om mij weer achter mijn laptop te ploffen. Nu die thesis eindelijk af is – als zoiets al echt ‘af’ kan zijn – kan ik het mij wel weer permitteren om gewoon eens niets te doen. In een park op een bankje niets doen, een terugkeer naar de zorgeloze jaren van de jeugd. Toen de grootste drama’s zich nog op Nickelodeon afspeelden en toen alles nog zo simpel was (zo simpel als ‘kvraagetaan’).

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing Bubblegum.
Een paar maanden geleden had ik niet gedacht de deadline in mei te halen, laat staan anderhalve week eerder klaar te zijn. Enkel Lillian wist het. Nog anderhalve week in het verschiet waarin niemand zou vragen wat de plannen waren na de thesis. Een periode van rust en limbo, eigen aan de leeftijd waarschijnlijk. Een drieëntwintigjarige is noch mossel noch vis, te oud voor de studentenpraat maar te jong voor echte volwassenheid.

Don’t be reckless with other people’s hearts; don’t put up with people who are reckless with yours.
'Ben wat later. Les liep uit.' Het contrast met Laura was groot, zij zou nooit iets laten weten hebben. Al sloot zij elk berichtje wel steevast af met kusjes. De gedachte aan haar deed geen pijn meer, het was eerder de herinnering van een wonde. Een litteken dat af en toe nog wat drukt – een light-versie van Harry’s bliksemflits. Ik weet niet waar het naartoe gaat met Lillian, wat volgend jaar brengt. Zelfs niet wat volgende week brengt. Maar, verdomme, ik zie haar graag. Verrassend hoe snel iemand zich een weg baant naar je hart wanneer je het niet verwacht. Of hoe lang iemand kan blijven plakken die nooit de intentie had er te blijven.

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don’t.
Ah, goedkope vluchten naar Zweden deze zomer. Hoewel Ryanair ecologisch een ramp is, kan je als arme student soms niet anders dan je idealen verloochenen. Ik vraag straks wel aan Lillian of ze meewil. Fjorden, dichte dennenbossen en elkaar ontdekken. Op reis leer je elkaar pas echt kennen, niet?

Understand that friends come and go, but for the precious few you should hold on.
Lillians rode haarbos is als een baken, dat haar aankomst al van ver aankondigt. Doorheen de strengen blinken pretoogjes en langzaam vormen zich kuiltjes in haar wangen. Ook ik kan een glimlach niet onderdrukken. De liefde, qu’est ce que c’est?

Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it.
Wat betekent een thesis, wanneer het leven je in de vorm van je eigen prinses Helena je toelacht? Als je nog jong van geest en lichaam bent en de wereld aan je voeten ligt? Als de toekomst nog een enorm vraagteken is, maar eentje dat uitnodigt en vertelt dat je nog elke kant uit kan? De zegen van het jong zijn, waarschijnlijk. Daarom laat ik je hier achter, jonge Daan, met pseudo-wijze raad. Wees jong. Verlies je Laura. Ga op je bek. Vind je Lillian. Werk die thesis af. Of, ga voor een uitdaging die niemand mogelijk acht. Vergeet je vrienden niet. Luister naar anderen, maar vooral ook naar jezelf. Schrijf een dagboek. Ga voor dingen die het waard zijn. But trust me on the sunscreen.