8.2 (fABULEUS): 'Dansen is zilver, zwijgen is goud'

Recensie

28 November 2019
Recensie
Auteur(s): Ella Deweerdt
fABULEUS waagt zich met 8.2 aan een ode aan de rapmuziek. Maar het zou geen voorstelling van fABULEUS zijn mocht dat niet op een jonge, verfrissende manier gebeuren.

Radouan Mriziga brengt met 8.2 een ongewone dansvoorstelling die teruggaat naar de essentie: ritme. Wie een avond rapmuziek verwachtte, moest op zijn honger blijven zitten. Mriziga kiest ervoor om in het eerste deel van de voorstelling geen muziek aan bod te laten komen. Een bijzondere keuze die in het begin wat onwennig aanvoelt, maar wel de mogelijkheid geeft om de bewegingen in hun puurste vorm tot hun recht te laten komen.

Een voor een komen de jonge dansers in stilte het podium op, gekleed in hippe, kleurrijke streetwear. Hun bewegingen, danspassen en ademhaling vormen de muziek waarop ze het grootste deel van de avond dansen. Elk van hen krijgt doorheen de voorstelling genoeg ruimte om zijn of haar eigen toets aan de danspassen te geven: eenzelfde beweging wordt namelijk door de zeven jonge dansers op zeven verschillende manieren uitgevoerd, soms op de voorgrond, andere keren in de hoeken van het podium. Door kleine verschillen in afwerking, expressie en intensiteit tonen ze in elke beweging een stukje persoonlijkheid.

Onder het motto ‘actions speak louder than words’ wordt de kracht en relevantie van jong theater bevestigd

Af en toe gaf dat een slordige indruk - zeker bij de stukken waar iedereen dezelfde routine danst. Toch stoort die jeugdige slordigheid niet in aansluiting op het protest dat in ieder van de nummers aanwezig is. Feilloze danspassen zouden allesbehalve een perfect fit zijn voor Childish Gambino’s This Is America waarin racisme, geweld en discriminatie aangekaart worden.

Als leek in de rapscene duurt het wel even voor je doorhebt wat de dansers nu precies willen vertellen met hun voorstelling. Het sobere decor - enkele blauwe banners met een gouden tekening - maakt er ons ook niet wijzer op. Maar plots wagen de dansers zich aan lyrics van nummers die als inspiratie voor de voorstelling dienden. Het protest weerklinkt duidelijk door die laatste herneming, die woord en dans dan toch verzoent.

Met 8.2 slaagt Mriziga er samen met zijn jonge dansers in om de essentie van rapmuziek weer te geven. Hoewel het gebrek aan muziek eerst wat ongemakkelijk en abstract aanvoelt, is het naarmate de voorstelling vordert uitkijken naar hoe de jongeren deze stilte inkleuren. Onder het motto 'actions speak louder than words', bevestigen fABULEUS, Mriziga en de zeven dansers de kracht en de relevantie van jong theater vandaag.

8.2 speelt in februari nog in hetpaleis in Antwerpen en trekt in april naar Utrecht voor Festival Tweetakt.

Gerelateerde Artikels

Sfeerverslag: M-useumnacht

09 December 2019
Recensie

Recensie: Marriage Story

08 December 2019
Recensie

Recensie: Paradise Blues

19 November 2019
Recensie

Recensie: The Irishman

18 November 2019
Recensie